Sahipli (2017)

Sahipli, Alper Mestçi’nin ustalığını bir kez daha gösterdiği, Türk sinemasında dikkat çeken bir başyapıt. Film, geçmişin gölgelerine takılı kalmış iki genç bireyin, Büşra ve Selim’in öyküsünü anlatıyor. Büşra, yıllar sonra doğduğu köye doktor olarak dönmeye karar veriyor. Ve bu köy, yalnızca fiziksel değil, duygusal yaralarının da yeniden açıldığı bir yer haline geliyor. Gerçekten, köye dönüşü tam olarak neyi bulacak, neyi tekrar yaşayacak?

Mestçi, korku ve dramayı öyle bir harmanlamış ki, tüyler ürperten anlar ve yoğun duygusal çatışmalar, izleyiciyi adeta ekrana kilitliyor. Büşra’nın geçmişine dair taşıdığı yük, Selim’le olan ilişkisini derinleştirirken, bu ikili arasındaki bağın nasıl sırlarla dolu olduğunu keşfediyoruz. Her ikisi de hayata dair ağır yaralar taşırken, aralarındaki aşk, yaralarını sarmak için bir umut mu, yoksa lanetin bir parçası mı olacak?

Sahipli, aşkın tarifini lanet üzerinden yapıyor. İzleyici, filmin akışı içinde sadece gitmekle kalmakla kalmıyor, aynı zamanda derin psikolojik gerilimlerle boğuşuyor. Her köşede, her karanlıkta, geçmişin ruhları dolaşıyor; bazen adeta içimizde yankılanıyor. Büşra’nın yaşadığı korkunç felaketler, onun dönüş yolculuğunu nasıl etkiliyor? Funda Güray ve Baran Akbulut’un performansı ise içimi cız ettiriyor… Onların derinlikli performansları, sahneleri izlerken mantıklı ya da aşikâr bir şekilde hissettirmiyor. Yani, izlerken sadece olayları görmekle kalmıyor, duygusal bir yolculuğa da çıkıyoruz.

Sahipli, işte tam bu noktada, izleyiciyi de içine çeken bir yapı sunuyor. Gerilim dozu, neredeyse sona yaklaştıkça artarken, Büşra ve Selim’in ilişkisi daha da karmaşık hale geliyor. Kısacası, hem bir aşk hikayesi hem de derin bir korku teması sunan bu film, izleyicileri düşündürmeye, sorgulatmaya itiyor. Eğer korku türüne farklı bir bakış açısı arıyorsanız, bu filmi kaçırmayın…