CMXXIV (2025)

Cem Yılmaz’ın yeni filmi CMXXIV, Türk sinemasının efsane isimlerinden biri olarak, her zamanki özgün mizah anlayışını bir adım ileriye taşıyor. Kendi hayatından kesitler sunan bu yapımda, Cem, ellili yaşlarındaki boşanmış bir adamı canlandırıyor. Hayatın zorluklarıyla dalga geçerken, izleyicileri de düşünüp gülmeye davet ediyor. Harbiden, insanın hayatında buralardan geçmesi lazım, öyle değil mi?

Film, yaşamı sorgulayan bir yolculuğun yanı sıra, iptal kültürü gibi günümüzde sıkça gündeme gelen konuları mizahi bir dille ele alıyor. Cem’in sahnede sergilediği samimiyet, izleyiciyi hemen sarıp sarmalıyor. Yarım yamalak dövmeleri, yaşadığı pişmanlıkları ve bu yaşam serüveninin getirdiklerini dillendirirken, yüzümüzde bir gülümseme bırakıyor. Of ya, kim bilir belki de hepimizin içindeki çatlakları ortaya çıkaran bir ayna gibi işlev görüyor.

Kendisine has üslubu ile, Cem’in anlatımı, alışıldık komedi anlayışından biraz daha derin. Hayatın keskin dönüşlerine ve bu dönüşlerin getirdiklerine dair hafif melankolik bir bakış açısını, bolca kahkaha ile harmanlıyor. Düşünsene, yıllar sonra yaptığın dövmeleri hatırlayıp, “Ya niye yaptım ki bunu?” diye sormak… Peki, bu yalnızca Cem’in başına mı geliyor, yoksa hepimizde bir parça var mı?

CMXXIV, izleyicilere düşündürürken güldürecek bir yapım olarak dikkat çekiyor. Alışılmış komedi unsurlarını barındırmasının yanı sıra, derinlemesine bir merak uyandırıyor. Cem Yılmaz’ın sahnede ukoştuğu yolculuk, kendi içindeki çatışmalarla yüzleşmesi, hepimizi derinden etkiliyor. Ve belki de en önemlisi, doğru zamanda doğru soruları sormayı başararak, hayatın karmaşasına dair umut ışığı yakıyor. Sonuçta, kim bilir belki bir gün biz de bu sorularla yüzleşmek zorunda kalırız…