Fi (2017)

Bir sorduk, “Aşk gerçekten bu mu?” Bir başka bakış açısı, bir başka hayat… “Fi” filmi, öyle bir yere dokunuyor ki, insana kendisini sorgulatıyor. Mert Baykal’ın yönetmenliğinde beyaz perdeye yansıyan bu hikaye, Ozan Güven, Serenay Sarıkaya ve Mehmet Günsür gibi güçlü oyuncu kadrosuyla hayat buluyor. Evet, her şey bir adamın, bir kadına olan aşkıyla başlıyor ama işin aslı, kalplerde açılan yaralar… Bazen de belki, beklenmedik öfke patlamalarıyla. Aşk, öyle bir şey ki; her ucu yanarken, bir anda her şey alev alıyor.

Düşünsene, birinin kalbine giden yol, aslında kendi içindeki kaosu anlamaktan geçiyor. Ve burada, Nüket Bıçakçı’nın kaleminden çıkan öykü, tam da bu ikilemi ele alıyor. Aşkın acımasızlığı öyle bir fırtına yaratıyor ki; sevdiğinin kalbini kazanmak için yapılan fedakarlıklar, her şeyi değiştirebilir. “Of ya, bu kadar da olmaz!” dedirtecek birçok an var. Hani bazen aşıklar için, kaybettiklerini kazanmaktan çok, yeniden bulmaktı önemli olan… İşte burada, tutku peşinde koşanların yüreğinde yatan cesaret, ortaya çıkıyor.

“Fi”, bir yandan insanı tüketen tutkuya, diğer yandan da yeniden doğuşa dair asıl meseleyi ele alıyor. Her tehlikeli yolculuk, yaşanan kayıplar ve hayal kırıklıklarıyla dolu. Kim bilir belki de kimi zaman her şeyi yıkmadan, yeniden inşa etmek mümkün değil… Evet, bu film kişisel savaşlarınzı açığa çıkarıyor, bazen zorlu ama bir o kadar da öğretici… Yaşamak, sevmekten geçiyor. Kısaca, “Fi”; aşk ve tutkunun, bazen cehenneme de gidebileceğini gösteriyor. Belki de hayat, tam da burada… Yeniden doğabilmek için her şeyin yıkılması gerektiğini söylüyor. Unutma, aşk her zaman büyüleyici değil, zorlayıcı da olabiliyor…