Kapan (2017)

Chris Washington, sıradan bir genç. Kız arkadaşı Rose Armitage ile sürdüğü uzak mesafe ilişkisi, sıcak ve sevgi dolu bir bağ kurmuş olsa da, bazı şeyler bir türlü tam oturmuyor. Haftasonu kaçamağı bahanesiyle Rose’un ailesinin evine davet edildiğinde ise, Chris beklemediği bir dünyanın kapılarını araladığını hissediyor. Ev, ilk bakışta misafirperver bir aile yapısına sahip gibi gözükse de, içte fırtınalar kopmakta. Hani derler ya, harbiden her şey göründüğü gibi değil…

Rose’un annesi Missy ve babası Dean desteğiyle Chris, kendini kayıtsız bir şekilde aileye kabul ettirmiş gibi hissediyor. Ama bir gariplik var; derin bir endişe, başından beri Chris’in peşini bırakmıyor. Ailede bir şeyler tuhaf, bir şeyler eksik… Evdeki siyahi kişilerin kaybolduğu söylentileri kulağına çalındığında, işlerin ciddiyetini kavramaya başlayacak. Vallahi, içindeki korku bir yandan büyürken, bir yandan da yavaş yavaş kurbanın kim olduğunu anlaması gerekecek…

Jordan Peele’in ustaca yönettiği bu gerilim dolu filmde, Chris’in yaşadığı stresi hissetmek için izleyici olmak yetmiyor; adeta o korkunç bilinmezliğe adım atma isteği kabarıyor. Kimi zaman komedi, kimi zaman dram unsurlarıyla bezeli kendi özgün tarzıyla, Kapan, izleyeni derin bir yolculuğa sürüklüyor. İçindeki sırları, karanlık dehlizleri ve yüzleşme anlarını ıskalamamak için sonuna dek izlemek şart! Of ya, bu film öyle bir yerden vuruyor ki, sonunda ne olacağını merak etmekten kendimi alamıyorum…

Alışılmış korku unsurlarının ötesine geçerek, toplumsal eleştiriyi ustalıkla harmanlayan Kapan, sinema dünyasında yerini sağlamlaştırmış bir yapım. Chris’in kimliği, ilişkisi ve karşılaştığı gerçeklerle yüzleşmesi, her bir izleyici için farklı anlamlar taşıyor… Bu filmdeki tüyler ürperten anlar, gerilim dolu sahneler ve karakter derinlikleriyle, Jung’un “gölge” kavramını akla düşürüyor. Kapan, sadece izlenen bir film değil; izleyebilmek için cesaret isteyen bir deneyim.