Baba (2020)

Florian Zeller’ın yönetmenliğini üstlendiği “Baba” (2020) filmi, sadece bir dram değil, aynı zamanda insanın kendi kimliğiyle yüzleştiği sıcak bir yolculuk. Anthony Hopkins’in hayat verdiği Anthony karakteri, 80 yaşında, huysuz, biraz da inatçı bir adamdır. Kendi başına yaşamayı tercih ediyor ama işte, hayat onu başka bir yola itiyor. Zamanla, gerçekliğinin parçalarının döküldüğünü fark ederken, kızı Anne (Olivia Colman) hayatında yeni bir boşlukla karşı karşıya kalıyor.

Vallahi, insanın en zor dönemlerinden biri… Anthony, günlerinin büyük bir kısmını kendi dünyasında kaybolmuş olarak geçirmek zorunda kalıyor. Kızı,
artık düzenli ziyaretler yapamayacağı için ona bir yardımcı bulması şart. Ama işte, bu yardım teklifine karşı olan direnci, onun geçmişle ne kadar güçlü bir bağ kurduğunu gösteriyor. Gerçekten de, bu durum onun kendini kaybetme korkusuyla birleşiyor…

Filmin gidişatı, her sahnede biraz daha derinleşiyor. Anthony’nin hafızasının dalgalanmaları, izleyiciye onun zihnine bir yolculuk yaptırıyor. Anthony’nin geçmişi ile şimdiki zamanı arasında bir köprü kurmaya çalışırken, kendi kimliğine ne kadar tutunabileceğini sorguluyoruz. Gözlerinizin önünde, bir insanın hayatının, yanlış anlaşılmaların ve kayıpların karmaşasında silinip giden anıları canlanıyor.

Duygusal derinliğiyle etkileyen “Baba”, sadece Alzheimer hastalığının getirdiği zor zamanları değil, aynı zamanda aile bağlarını, sevgi ve kaybetme korkusunu da ele alıyor. Bu film, insanı sarsan, düşündüren ve sorgulayan bir deneyim sunuyor. Anthony’nin yolculuğunda izleyici olarak yer bulmak, birçok duyguyu iç içe yaşamak… Harbiden etkileyici bir fırsat, kaçırmamanız gereken bir yapım.