Behzat Ç.: Bir Ankara Polisiyesi, izleyiciyi sadece bir cinayet soruşturmasının değil, aynı zamanda derin bir insan dramının içine çeken etkileyici bir yapım. 1985 yılında Polis Akademisi’nden mezun olan Behzat Ç, hayatının büyük bir kısmını karanlık sokaklarda, suça batmış bir şehirde geçirmiş bir başkomiser. Sadece mesleki yaşamı değil, kişisel hayatı da adeta bir varoluş savaşı. Eski eşiyle yaşadığı sıkıntılar, ona olan baba sevgisini sorgulatıyor ve bu karmaşa, kızı Berna’nın intiharıyla birlikte derin bir yıkıma dönüşüyor. Cevap arayışında savrulurken, izleyici de onunla birlikte yıkılıyor…

Behzat ve ekibi; Harun, Hayalet, Akbaba, Eda, Selim ve Cevdet her bölümde karşımıza çıkan farklı cinayetlerin peşinde koşuyor. Fakat, bu cinayetler sadece birer sıradan olay değil, aynı zamanda her biri, Behzat’ın içsel çatışmalarını derinleştiriyor. Kızının ölümünden sorumlu olduğunu düşündüğü kişilerle kurduğu ilişkiler, izleyiciyi sürekli gerilim içinde tutuyor. Ne kadar zor olsa da, adalet arayışı onu bir yandan ruhsal açıdan yıkıma uğratırken, diğer yandan da dostlarıyla olan ilişkilerini yeniden sorgulatıyor.

Gözler önüne serilen işkenceler, kayıplar ve hayatın acımasız yüzüyle dolu bir Ankara’yı izlemek, sadece bir polisiye değil, aslında derin bir insan hikayesinin parçası olmayı da beraberinde getiriyor. Doğan Ümit Karaca’nın, Serdar Akar’ın ve Zekeriya Kurtuluş’un yönetmenlik becerileriyle hayata geçirilen film, izleyicilerini her sahnede farklı bir duygu seline sürüklüyor. Of ya, nasıl bir derinlik bu! Duygular, karakterler karşısında bizi ne kadar savunmasız bıraktığını her izleyişte bir kez daha anlıyoruz. Gerçekten de Behzat Ç., yalnızca bir polisiye film olmanın ötesinde, insanlığı sorgulatan bir yapım…

Behzat Ç.: Bir Ankara Polisiyesi, 2010 yılında vizyona girdiğinde, Türk televizyon tarihinin en cesur işlerinden biri olarak karşımıza çıktı. Yönetmen Doğan Ümit Karaca ve ekibi, izleyiciyi Ankara’nın karanlık yüzüne sürüklüyor; bir yandan da derin bir drama sunuyorlar. Behzat, 1985’te Polis Akademisi’nden mezun olmuş, zorlu bir hayat mücadelesi içerisinde kaybolmuş bir başkomiser. Yıllarca cinayet bürosunda çalışmasına rağmen, onun sancılı hikayesini her yönüyle çırpınarak izliyoruz. Abi, başında bir dram var; eski eşiyle yaşadığı sorunlar ve kızının intiharı, adamın hayatındaki dengeyi alt üst ediyor.

Behzat ve ekibi; Harun, Hayalet, Akbaba, Eda, Selim ve Cevdet… Her biri, bu derin acı içerisinde yüzerken, farklı cinayetleri çözmek zorunda kalıyor. Of ya, işte tam burada devreye giriyor Ankara’nın sokakları! Farklı karakterler, her bölümde birbirine karışan hayatlar… Şu an bu satırları yazarken bile, izlerken hissettiğim o gerilimi tekrar yaşıyorum.

Film, sadece cinayet çözmekle kalmıyor, aynı zamanda insan ilişkilerinin karmaşıklığını da teşhir ediyor. Behzat’ın içindeki çatışmalar, bu sırada cinayetlerin çözümüne giderken açığa çıkıyor. Geçmiş, dün ile bugünü harmanlıyor ve bu çok ama çok etkileyici bir biçimde işleniyor.

Hikaye sıradan bir polisiyeden daha fazlası; derin bir insan dramı, kaybedişlerle dolu bir hayat ve büyük bir savaş. Hayatın gerçekleri, kurgunun ötesine geçiyor; izleyiciyi hem düşündürüyor hem de kalbine dokunuyor. Harbiden, bu film sadece cinayetleri değil, ruhları çözmek için de bir yolculuk… Behzat Ç. ve arkadaşlarıyla, her yeni cinayetle birlikte hem kendi içlerinde hem de sokaklarda bir savaş veriyorlar. Fakat savaşın doğasına, kaybettiklerinin gölgesinde bir kadın ve babalık duygusunun acımasız fısıldayışı eşlik ediyor.