CODA (2021)

Ruby, genç bir kız. Hayatı, içinde bulunduğu ailenin sıradan hayatının çok ötesinde. Ailesi sağır; oysa Ruby, işitme engelli dünyasında tek ses. Kendi cümleleriyle ifade edemediği anları, kalbinde çığ gibi büyüyen bir tutku var: Şarkı söylemek. Abartmıyorum, vallahi bu tutkusu, ona hayatının kapılarını aralatacak kadar büyük. Öte yandan, aile bağları da öyle zedelenebilecek kadar basit değil. Günlük yaşamın getirileri, yorgun sabahlar ve bitmeyen sorumluluklarla dolu bir ev…

Ama o, hayallerinin peşinden koşmak istiyor. Müzik ona özgürlüğü, kendini ifade edebilmeyi vaadediyor. Özellikle, bu yolculukta ona rehberlik eden bir müzik öğretmeni var. Harbiden, bu adam, Ruby’nin içindeki dans eden ruhu ortaya çıkarmasında büyük rol oynuyor. Ailenin yükünü sırtlanırken, bir yandan da kendi kimliğini bulma savaşı… Çok duygusal, değil mi?

Eğer “CODA” filmine bir bayrak açacaksak, söylenecek çok şey var! Yönetmen Sian Heder’in kalemiyle hayat bulan bu eser, sadece bir film değil, aynı zamanda bir yolculuk. Aile, azim, müzik ve unvanlar; Oscar ödüllü bir yapım ama asıl ödülü aslında bir başka yerde: İnsanı saran, düşündüren, kalp kapakçıklarımızı açan bir hikayede. Ruby’nin hikayesi, çok katmanlı bir dramayla karşımıza geliyor ve her katında bambaşka bir dünyayı ortaya koyuyor. Sonuçta, her notada bir hayalin yankısının olduğu bu film, hem gözyaşlarıyla hem de gülümsemelerle dolu bir seyir sunuyor. Heyecanla beklenir, izlendikçe etkisi artar… Kısacası, kaçırılmayacak bir yapım!