“Doğu” (2021), içten bir gülümsemenin arkasında yatan hayalleri, kaygıları ve ilişkileri harika bir şekilde harmanlayan bir film. Yönetmen İlay Alpgiray’ın kaleminden çıkan bu eser, insanın hayatındaki beklenmedik çıkış yollarını ve kendi yolu üzerinde kalmanın zorluklarını irdeliyor. Herkesin “gerçek iş” dediği o 9’dan 6’ya mesai, sigortalı bir gelecek ve düzenli bir hayat kurmak için süregeldiği yolda, Doğu’nun tek arzusu sahne ışıkları altında parlamak. Özellikle de komedyen olmak…

Etrafındaki herkesin gözünde kariyer hedefi olarak gördüğü mühendislik bölümünden mezun olmanın ve toplumun beklentilerine uygun bir profilin peşine düşerken; kendi hayalleriyle çelişen Doğu, aslında ne kadar da yalnız… Abla Kübra’nın başarılarıyla evin geleceği hakkında nasıl baskı kurabileceğini düşünmeden edemiyor, en yakın arkadaşı Özgür’ün karamsarlığı ise ona bir başka yük entellektüel bir sarsıntı yaratıyor. Hayat, beklediği gibi gitmiyor; ama aslında bu, birçok insan için geçerli değil mi?

Tüm bu mücadelelerin arasında bir yandan da Doğu’nun kalp çarpıntılarına neden olan aşk ilişkileri, sevinçler ve hayal kırıklıkları yer alıyor. Bir türlü kurulamayan gönül bağları, Doğu’yu hem güldürüyor hem de hüzünlendiriyor… “Bir Cem Yılmaz olamazsın” sözleri ağır bir yargı gibi çökmekte üzerine, ama her seferinde tekrar denemek zorunda kalmak… Vallahi zor iş!

Doğu’nun dram dolu ve bir o kadar da trajikomik hikayesi, izleyiciyi gülümsetirken derin bir soluk aldırıyor. Hayatta bazen hayal peşinden koşmanın açtığı kapılar, diğer kapıdan içeri süzülmeye çalışan rasyonel düşüncelerle çatışıyor. “Doğu”, tam anlamıyla hayallerin ve hayal kırıklıklarının kesişim noktasında yer alıyor… Ve bu, hepimizin tanıdığı bir yolculuk. İster inanın, ister inanmayın; Doğu’nun hikayesi, eminim ki sizde de bir yerlerde bir şeyler canlandıracak…

Doğu (2021), izleyicileri kendine çeken bir hikaye ile karşımıza çıkıyor. Yönetmen İlay Alpgiray ve Emrah Aguş’un elinden çıkan bu film, Doğu Demirkol’un hayatına odaklanıyor. Düşünsene, ailesin yıllardır senin için en iyi yolu belirlemeye çalışırken, senin tek hayalin komedyen olmak. Of ya, anca cümleye böyle girilir. Hani herkesin beklentisi, senin o sabah 9 akşam 6 mesleği edinip, düzenli bir hayat sürmek üzerineyken, Doğu’nun kalbi çok başka bir yere atıyor. Eğitim hayatında sıkışmış, mezuniyet belgesinin peşinden koşarken bir yanda da bir komedyen olma arzusu peşinde koşuyor.

Ailesinin ve çevresinin yaptığı baskılar arasında kaybolmuş bir gencin hikayesini daha önce pek görmemiştik. “Bir Cem Yılmaz olamayacaksın” diyen bir aile, karamsar arkadaş Özgür, her türlü ilişkiyi yürütemeyen Doğu… Hepsi, zaten zor bir mücadelenin içine çekerken onu, her akşam koyu bir melankoliye sürüklüyor. Hani şu başarılarıyla ablası Kübra da var ya, onun da Doğu’nun üzerindeki baskıyı artırmaktan başka bir işlevi yok.

Ama en önemlisi, her şeye rağmen o kararlılığı ve azmi. Komedyen olma yolundaki serüveni, her ne kadar trajikomik olsa da, gerçek hayatta karşılaştığımız pek çok insanın duygularına da dokunuyor. Çok güzel tasarlanmış karakterlerle örülmüş bu hikaye, harbiden insanı düşündürtecek ve bir o kadar da güldürecek.

Doğu’nun hayatı belki de tam bizim gibi bir şey; hayallerle gerçekler arasında gidip gelen, bazen bir kahkaha sesiyle süzülen ama çoğu zaman kaygılarla dolup taşan bir yolculuk. Bu film, sıradan ama bir o kadar da olağanüstü bir yaşamın kapılarını aralıyor. Sonuçta, herkes bir yerlerden başlayabilir, değil mi?

Hayat, bazen gerçekten de beklenmedik yaratımlar sunabiliyor. “Doğu” filmi de bizi sıradanlığın kıyısında, komedi ve dramın tatlı bir kavşağında gezintiye çıkarıyor. Yönetmen İlay Alpgiray’ın kaleminden çıkan bu eser, Doğu Demirkol’un hayatı üzerinden gençlik kaygılarını, hayalleri ve aile baskısını gözler önüne seriyor.

Doğu’nun hikayesi, aslında herkesin bir yerlerde karşılaştığı bir meseleye odaklanıyor. Toplumsal normlara uygun bir hayat sürmesi gerektiği söylenen gençler var ya, işte bu film onlardan biri: O, aile ve çevresinin efsanevi bir mühendis olmasını istemesine karşın, kalbinde bir komedyen olma arzusu barındırıyor. “Abi, ben komedyen olmalıyım!” demek istiyor ama çevresindekiler onun buna “fırsat” bile vermiyor. Kız kardeşi Kübra’nın başarıları, ona proseslerin her kademesinde vızır vızır yük oluyor.

İçinde bulunduğu kahkaha dolu veya hüzünlü anları, yüzlerce kere tekrarlanan “Bir Cem Yılmaz Olamayacaksın.” sözleriyle harmanlayan Doğu, günümüz gençliğinin çıkmazlarına dair dramatik ama bir o kadar da komik bir yolculuğa çıkıyor. Arkadaşı Özgür’le olan ikili ilişkileri, sıradan hayata karşı duyduğu muhalefet, hatta hayalini süsleyen Bmw’nin peşinde koşması… Her durum, hayati bir anlam kazanıyor.

Film, Doğu’nun kendi sesine ulaşma çabasının yanısıra, mizahi yönleriyle bizleri düşündürmeye, gülümsetmeye ve hüzünlendirmeye yönelik. Sıradan hayatın içinde didinip duran bir gencin hayalinin peşinden koşarken yaşadığı trajikomik olaylar, hem düşündürücü hem de oldukça eğlenceli. Kısacası, “Doğu” izleyen herkesi; kendi hayallerine, seçimlerine ve hayatta karşılaştığımız zorluklara dair yeniden düşünmeye sevk ediyor… Vallahi, kaçırılmayacak bir film!