Düşler, Tutkular ve Suçlar (2003)

Düşler, Tutkular ve Suçlar, Bernardo Bertolucci’nin ustaca işlenmiş bir başyapıtı… 68 Baharı’nın Paris’inde, devrim rüzgarlarının estiği o dönemlerde, gençlerin özgürlük arayışları ve cinsellik üzerindeki cesur keşifler, bir araya gelen üç karakter arasında bir ateş gibi yanıp sönüyor. Isabelle ve Theo, bohem ruhlu bir ailede büyümüş, hayata dair daha derin düşler peşinde koşan iki kardeş. Tatilde olan ailelerinin evlerinin kapısını, Matthew adındaki Amerikalı bir öğrenciye açmalarıyla her şey başlıyor. Yani işin içinde biraz şans, biraz da o gençlik heyecanı var. Özellikle sinema sevgisinin onları nasıl bir araya getirdiğini gördüğümüz anlar, filmlerin hayal gücünün hayatlarındaki yansımasını gözler önüne seriyor.

Ama öyle sıradan bir arkadaşlık değil bu. İşte o sıcak yaz akşamları, ortak tutkuları cinsellik ve arzuyla dolu bir deneyime dönüşürken, her karakterin içindeki derin duygular yüzeye çıkıyor. Vallahi, insanın içini titreten bir bağ oluşuyor, izleyici de bu tutkulu oyunun bir parçası haline geliyor. Isabelle, Theo ve Matthew arasındaki ilişki hızla karmaşık bir hal alıyor. Dışarıda devrim, içerde ise gençlerin kendi devrimci düşünceleri ve arzuları… Berlin Duvarı henüz düşmemişken, bu üç genç, toplumsal yapının sınırlarını zorlamaya ve kendi iç dünyalarındaki sınırlara kafa tutmaya çalışıyor.

Her anı, izleyicide bir tutku ve merak duygusu uyandıran, diliyle, temalarıyla ve bakış açılarıyla etkileyici bir yapım. Bertolucci’nin sinematografisi, izleyiciyi o döneme taşıyor; içinizdeki isyanı, aşkı ve kaybı yeniden hissettiriyor. Sonuçta, yalnızca cinsel bir deneyim değil, aynı zamanda içsel bir yolculuk da sunuyor. Düşler, tutkular… suçlar… Kısacası, içinde kaybolunacak bir dünya!