Duyulmayan (2011)

Duyulmayan, insan ruhunun en karanlık köşelerine dokunan bir film. Hwang Dong-hyuk’un kaleminden çıkmış bu eser, cinsel istismar konusunun gölgelerde bıraktığı izleri çarpıcı bir şekilde ele alıyor. Hikaye, bir okuldaki işitme engelli çocukların yaşadığı korkunç olayları konu alıyor. İyi niyetli, öğretmenlik mesleğini her şeyin üstünde tutan bir adam olan Gong Yoo’yu izliyoruz. O, kendi içinde savaşan bir öğretmen; adı üstünde, şefkat dolu bir el… ama işin içine girince, durumun hiç de düşündüğü gibi olmadığını anlıyor. Vallahi, bazı gerçekler tartışılmaz bir şekilde acı.

Film, karanlık bir sırrın ortamı nasıl etkilediğini ve nasıl yayılabileceğini gösteriyor. Duyulmayan’da, öğretmenlerin çocukları nasıl koruması gerektiği… ama, bazıları bunun tam tersini yaparak facianın önünü açıyor işte. Jung Yu-mi, Kim Hyeon-soo ve diğer oyuncular, bu tartışmalı süreci ikna edici bir şekilde aktarıyor. Onların performansları öyle etkileyici ki, izlerken “yok artık!” dedirtiyor.

Eğitim hayatının koruyucu yüzünün ardındaki gerçekler, film boyunca açığa çıkıyor. Çocuklar… o temiz ruhlar, bazen en masum ortamlarda bile tehlikelerle karşılaşabiliyor. Duyulmayan, izleyicide bir şeyleri sorgulama isteği uyandırıyor; “Bu kadar kolay mı?” demekten kendinizi alamıyorsunuz. Belki de hiç düşünmediğimiz bir konuyu, toplumun unuttukları arasına yerleştiriyor.

Yapım, gereksiz yere dramatize etmekten kaçınıyor ama onu izlerken yaşanan gerilim ve duygusal yoğunluk, izleyiciye çok şey hissettiriyor. İzlemeye karar verdiğinizde, hazır olun; bu film tam bir bilinç açıcı. Ben izlerken birçok kez içim cız etti, harbiden… Sonuçta, gerçekleri duymayan bir dünya, aslında gerçekten duygusuz olan bir dünya değil mi? Sonunda herkesin yapması gereken bir şey var: gerçeği duyurmak…