İtalyan Baba (2017)

Paolo, içine kapanık bir adam. Katiplik yapıyor, hayatı sıradan… Ama her şey, sevgilisi Mia’nın hesapta olmayan bir hamilelik sürpriziyle değişiyor. İtalyan Baba filmi, ruhsal yolculuğunun eşiğinde olan bir adamın hikayesini, Mia’nın doğacak kızının babasını arayacağı zorlu bir serüvenle harmanlıyor. Eee, hayat her zaman planladığımız gibi gitmiyor, değil mi? İşte bu filmde de tam olarak böyle bir olay silsilesi başlıyor.

Mia, hani o sevdiği adamı bulmak için yola düşüyor ya… Her şey onun için çok farklı ve çok zor olacak. Evet, içinde bir umut var ancak o umudun yanında ayrı bir korku da taşıyor. Doğacak bebeği için düşündüğü baba figürü, belki de kendi hayatındaki baba ile ilgili bazı derin yaraları açacaktır. Zaten film, sadece yüzeysel bir hikaye anlatımından çok daha fazlasını sunuyor; duygusal derinliği ve karakterlerin içsel çatışmalarını o kadar iyi işliyor ki, insanı serin bir rüzgar gibi sarıp sarmalıyor.

Fabio Mollo, İtalyan Baba ile hayatın karmaşasını, sevgi ve kaybın iç içe geçmiş duygusunu huzur içinde seyrettiriyor. Isabella Ragonese’nin Mia’sı, Luca Marinelli’nin Paolo’su ile izleyenleri kendine çekiyor. Duygularla bezenmiş diyaloglar ve içten bir anlatım… Sadece bir yolculuk değil, aslında bir keşif: Kayıp aşkların peşinden koşmak. Of ya, ne bileyim, belki de hayatta en zor olan, sevgiye yönelmek ve doğru olanı bulmak.

İtalyan Baba, karşımıza çok katmanlı bir hikaye ile çıkıyor. Kim bilir, belki de bizim hayatlarımızda bazı noktalar… bir şekilde yeniden başlıyor. Kayıp anıları, özlemleri ve geçmişi sorgularken, izleyiciyi de derin düşüncelere sevk ediyor. Sonuçta, gerçek bir baba olmak ne demek? Herkes kendi iç yolculuğunda kaybolmuşken, hayatın sürprizleriyle yüzleşmek hiç de kolay değil. Ve bu film, bunu harbiden çok iyi yansıtıyor. Kısacası, duygu dolu, düşündüren bir yapım.