Joker (2019)

Joker, Todd Phillips’in yönetmenliğini üstlendiği ve unutulmaz bir performansa imza atan Joaquin Phoenix’in başrolünde yer aldığı bir yapım. Film, günümüz toplumunun karanlık yüzünü, yalnızlığı ve insan ruhunun derinliklerini sorgularken, Arthur Fleck adlı başarısız bir komedyenin trajik hikayesini anlatıyor. Gündüzleri palyaço maskesi takarak geçimini sağlarken, geceleri içinde barındırdığı kimliği sorgulayan bir adamla tanışıyoruz. Arthur’un sürekli bir bağ kurma arayışındaki yalnızlığı, yanında asla taşıyamayacağı, ama bir o kadar da vazgeçemeyeceği maske ile birleşiyor.

Hani şu hayatta birçok şeyin üstesinden gelmeye çalışırken, bazen tıkanırız ya… Arthur’un hayatı da böyle bir tıkanıklığın içerisinde geçiyor. Annesi tarafından “Happy” olarak anılan bu adam, aslında içindeki acıyı gizlemek için sürekli bir maskenin ardında yaşamaya çalışıyor. Zorbalıklarla baş etmenin, cinsiyet rollerinin ve toplum baskısının adeta bir yansıması olarak karşımıza çıkıyor. Bu filmde, yalnızca bir süper kötü karakterin doğuşunu değil, aynı zamanda insan ruhunun karanlık ve karmaşık katmanlarını da keşfediyoruz.

Gotham Şehri’nin kaotik atmosferinde, Arthur’un yolculuğu ile izleyicileri derinden sarsan anlar yaşıyoruz. Her bir sahnede akan gerilim, izleyiciyi ikinci bir nefes almadan ekrana kilitliyor. Arthur’un dönüşümü, masumiyetin kayboluşunu ve toplumun dışladığı bir bireyin yaratıcı, yıkıcı şizofrenik haliyle yüzleşmesini beraberinde getiriyor. Bu dönüşüm, son derece etkileyici bir şekilde, hayalimde resim gibi beliriyor: kahkaha ve gözyaşı, yüzlerdeki maske…

Ve sonunda arka planda işleyen müzik, melankoli ve umutsuzluk tadını bir araya getirirken, izleyiciyi daha karanlık ve daha zorlu bir sona doğru sürüklüyor. Aslında Arthur’un hikayesi, hepimizi biraz derin sorgulamalara itiyor. Ne diyeyim, bu film, gerçekten izlenmesi gereken bir yapım… Harbiden!