Jules (2023)

Uçan bir daire… Hani filmlerdeki gibi değil, sıradan bir banliyö evinin arka bahçesine düşen gerçek bir uzay aracı. Jules, tam da böyle bir olayın tam ortasında kalıyor. Hafıza sorunları yaşayan yaşlı bir adam, yani Ben Kingsley’in canlandırdığı karakter, tamamen sıradan günlerini yaşarken, hayatına hiç beklemediği bir macera giriyor. Yani, of ya! Kim böyle bir durumla karşılaşmak ister ki? Ancak özellikle böyle bir durumda, her şey değişir.

Bu film, sıradan görünen bir yaşlının hayatına, yepyeni bir soluk katıyor. Uçan daire, içeride korkmuş bir uzaylıyla dolu. Harbiden, bu durum ilk başta ne kadar korkutucu görünse de, zamanla Jules ve uzaylı arasında bir bağ gelişiyor… Korkular, endişeler ve belirsizlikler arasında, bu dostluğun nasıl filizlendiğini görmek gerçekten keyifli.

Marc Turtletaub’un yönettiği bu yapım, sadece bir bilim kurgu değil, aynı zamanda derin bir dramı da içinde barındırıyor. Hafıza kaybı yaşayan bir adamın, kaybettiği her şeyi yeniden bulma çabası teması, seyircinin kalbine bir dokunuş yapıyor. Uzaylıyı anlamaya çalışırken, aslında kendi iç yolculuğunu da yapıyor. Seslendirilerek sunulan yaşam dersleri ve dostluğun önemi, izlerken insana “vallahi ne kadar da doğru” dedirtiyor.

Jules, alışılmışın dışında bir arkadaşlık hikayesi sunarken, yalnızlık, kayıplar ve yeniden başlayan hayatları işliyor. Duygusal anlar ve komik sahneler arasında gidip gelirken, izleyiciyi sürekli olarak etkilemeyi başarıyor. Ne diyorduk? Hayat her zaman beklenmedik sürprizlerle doludur, her an yeni bir hikaye yazmanın eşiğindeyiz. Jules, işte tam da bunu kanıtlıyor… Her düşüş, belki de bir yükseliştir.