Kara Büyü (2009)

Christine Brown, işinde hırslı ve başarılı bir kredi memuru olarak karşımıza çıkıyor. Göz alıcı bir erkek arkadaşı var, hayatı da güllük gülistanlık… Ama işte bir gün, yaşlı bir kadının ev kredi talebini reddettiğinde her şey değişiyor. Bir dakika, dur abi, düşün: Herkesin yapabileceği basit bir iş hatası, onun için bir lanetle sonuçlanır mı? Düşündüğünüzden daha fazlası… Christine, o andan itibaren korkunç bir kâbusun içine sürükleniyor. Tam üç gün boyunca, lanetin etkisiyle yaşadığı olaylar, onu derin bir çaresizliğe itiyor.

Sam Raimi’nin yönettiği “Kara Büyü,” Christine’in tabiri caizse, cehennemin dibine sürüklenmesini izleyiciye ustalıkla aktarıyor. Öfkeli emekli kadın, Christine’in hayatına o kadar etkili bir şekilde nüfuz ediyor ki, izleyici bir an bile onu bu lanetten kurtulabilecek mi merakıyla baş başa bırakmıyor. Korkutucu olaylar her an kapıda, sıradan bir yaşamın ne kadar kolayca kabusa dönüşebileceğini gösteriyor. Christine’in başına gelenler, of ya, insanı gerçekten düşündürüyor: Bazen iş yerinde yaptığımız, belki de hiçbir şey olmayan bir karar, başımıza büyük belalar açabilir…

Filmin atmosferi de ayrı bir olay. Korkunun kasvetli dokusu, baş karakterin çaresizliğiyle birleşince, adeta onlara ortak oluyorsunuz. Kan terleten anlar, beklenmedik sürprizlerle dolu. Christine’in yaşadığı korkunç olaylar, onun zayıflığını su yüzüne çıkarırken, her izleyici kendine bir sorgulama yapma fırsatı buluyor: “Ya ben de bu durumda olsaydım?” Korkutucu düşler, gözlerde beliren hayalet figürleri, sonunda Christine’in bu lanetten nasıl kurtulacağına dair derin bir merak uyandırıyor.

Kısacası, “Kara Büyü,” yalnızca bir korku filmi değil. Öfkenin, nefrettin ve pişmanlığın birer yansıması olarak bizlere sunuluyor. Christine’in üç günlük bekleyişi, her an giderek artan bir tedirginlikle geçiyor. Acaba, bu cehennemden kurtulabilecek mi? Yoksa lanet, hayatının sonunu mu getirecek…