Mommy (2014)

Diane Després, tam tamına 48 yaşında, tek başına hayat mücadelesi veren bir anne. Eşini kaybettikten sonra, hayatının tüm yükü omuzlarına biniyor. Özellikle 15 yaşındaki oğlu Steve’in hiperaktivite ve dikkat bozukluğu sorunu, günlük hayatını çileye dönüştürüyor. Yani durumları çok da pembe değil… Aslında tam tersine. Oğlunun çaresiz halleri, ona var gücüyle destek olmaya çalışırken, Diane için adeta bir savaş alanına dönüşüyor. Resmen kaybolmuş gibi hissediyor; bir yandan Steve’e yardım etmeye çalışıyor, bir yandan da kendini toparlamaya. Vallahi zor bir ruh hali!

Diane, çaresizlik içinde, Steve’i rehabilitasyon merkezine götürüyor. Ama ne yazık ki, işler beklediği gibi gitmiyor. Yangın çıkaran, başkalarına zarar veren bir çocukla başa çıkmaya çalışmak gerçekten kolay değil. Merkez, Diane’e iki seçenek sunuyor: ya ya kendisi bakacak ya da… Of ya, ikinci seçenek akla bile gelmiyor. Bu tercihin altındaki korku ve çaresizlik, Diane’in gözünde bir hayal kırıklığı oluşturuyor.

Steve ve Diane’in ilişkisi, hem sevgi dolu bir bağ hem de bitip tükenmeyen bir çatışma. Bazen kendi ayakları üzerinde durmaya çalışırken kaybolmuş hissetmeleri, anne-oğul arasındaki karmaşayı derinleştiriyor. Yani, bir nevi geçmişin yükü ile geleceğin kaygısı arasında sıkışmış durumdalar. Hem birbirine kenetlenen ama gel gör ki, her an birbirinden uzaklaşan iki insan.

Xavier Dolan’ın yönetmenliğinde, bu film yalnızca bir anne-oğul ilişkisini anlatmıyor; aynı zamanda yaşamın zorluklarını, kayıplarımızı ve bunlarla nasıl yüzleştiğimizi gözler önüne seriyor. Anne Rolündeki Anne Dorval’ın ve Steve rolündeki Antoine Olivier Pilon’un müthiş performansları, izleyiciyi derin düşüncelere sevk ediyor. Hayatın getirdiği sıkıntılar, umutlar ve hayal kırıklıkları ile dolu bu yolculuk, izleyiciyi duygusal bir sarmalın içine çekerken düşündürmeyi başarıyor. Sonuçta, Diane’in mücadelesi, her bir izleyicide bir parça yankı bulacak ve insan olmanın zorluklarıyla baş etme konusunda derin bir bağ kuracak…