Diane Després, çiftin geride bıraktığı hatıralarla dolu bir evde, kalp kırıklığı ve yalnızlıkla kucaklaşmıştır. Üzerinde bir dağ gibi oturan sorumluluklar, 15 yaşındaki oğlu Steve’in zorlayıcı davranışlarıyla birleşince bu yük daha da ağırlaşıyor. Hiperaktivite ve dikkat bozukluğu, hayatlarını altüst eden bir canavara dönüşüyor. Oğlunu rehabilitasyon merkezine yerleştiren Diane, umutsuzca umut ararken, içindeki çatışmalar da baş gösteriyor. Yani, kabullenmek zorundadır…

Bir yandan sevgi, diğer yandan çaresizlikle boğuşurken Diane, tek bir alternatifle yüzleşmek zorunda kalıyor: ya oğluna kendi elleriyle bakacak ya da onu ıslahevine gönderecektir. Bu ikilem, öyle kolay bir seçim değil. Of ya, annenin yüreği böyle bir kararı nasıl alabilir ki? Diane’in içsel savaşı; bir yandan kaybettiği kocasının hatıraları, diğer yandan hâlâ hayatta kalması gereken oğul…

Film, Xavier Dolan’ın ustalıkla harmanladığı, içten diyaloglar ve çarpıcı sahnelerle dolu. Anne ve oğulun sıradışı hikayesi, izleyicileri derin bir empatiye sürüklüyor. Anne Dorval’ın etkileyici performansı ve Suzanne Clément’in yan karakterdeki başarısı, bu dramatik yolculuğu daha da anlamlı hale getiriyor. Ama ne olursa olsun, Diane’in çığlığı… bu çığlığı duymak, izleyiciyi sarıp sarmalıyor.

Mommy, sadece bir anne-oğul ilişkisini anlatmıyor. Aynı zamanda toplumsal normlara ve aile bağlarına dair sorgulamalar yapıyor. Hayatın acımasız gerçekleriyle yüzleşirken, umudu kaybetmemek nasıl mümkün olur, sahi? İçsel çatışmalar, kaygılar ve hayal kırıklıkları içinde, herkesin taşımak zorunda olduğu yüklerin, tam ortasında birini buluyor izleyici… Harbiden, derinden etkileyici bir film.

Diane Després, kocasını kaybettikten sonra hayatla baş başa kalmış bir anne. 48 yaşında, tek oğlu Steve ile hayatta kalma savaşı veriyor… Düşünün, bir yandan yiyecek masraflarını karşılamaya çalışırken, diğer yandan hiperaktivite ve dikkat bozukluğu olan bir ergenle başa çıkmak zorunda. Oğlunun rehabilitasyon merkezindeki sorunları, Diane’ın sabrını zorlayacak kadar tırmanırken, onun kararlılığı da bir o kadar etkileyici. Merkezde yaşanan kargaşa, Steve’in bir yangın çıkarması ve sıradan bir genç olarak alışveriş yapacak ya da oyun oynayacakken, çığırından çıkması gibi olaylarla daha da derinleşiyor.

Diane’ın hayatındaki bu dram, sadece çocuğuna olan bağlılığı değil; aynı zamanda kendi içindeki savaş. İki seçenek sunacaklar ona: Ya oğlu ile birlikte hayata tutunmayı başaracak ya da onu bir ıslahevinde bırakacak… Steve’in bazı davranışları zorlayıcı; ama Diane yine de pes etmiyor. Bu fragmanda, bir annenin acısı, mücadeleleri ve sınırsız sevgisi ön planda.

Xavier Dolan’ın yönetmen koltuğunda oturduğu bu güçlü drama, hem gözyaşı döktürüyor hem de gülümsetiyor. Anne ve oğul arasındaki derin bağ, bununla kalmıyor; yaşanan her olayda yeni bir derinliğe ulaşmakta… Harbiden, izleyenleri sarmalayan bir hikaye sunuyor. “Mommy”, sadece bir aile dramı değil; hayatın karmaşıklığı, ebeveynlik, ve sevgi üzerine bir yolculuk. Diane ve Steve’in dünyasına adım atmak için sabırsızlanıyoruz… İki yürek, bir yolculuk; bu filmde derinlerde saklı olan her duygunun keşfine hazır olun.