Martin Freeman’ın canlandırdığı Bay Maddens, hayatının en zor dönemlerinden birini yaşıyor. Sevgilisi bir öğretmen… Ama eskiden bu kadar basit değildi. Sanki hayat ona bir tuzak kurmuş gibi, yıldız bir aşk hikayesinin dramına dönüşmüş. İşin ilginç yanı, beş yıl önce Noel’de terk edildiği eski sevgilisi, o zamandan beri bir nevi La-La Land rüyası yaşıyor. Bunu anlamak kolay değil, ama işin içinde bir de Pam Ferris’in karakteri var: O müdür ki, Bay Maddens’i Nativity oyununu yönetmeye zorluyor. Şimdi, hayal gücünün sınırlarını zorlamak ve bir türlü toparlanamayan bu adam… Tam bir kargaşa, değil mi?

Yılbaşı döneminin büyüsü, bir yandan kalp kırıklıklarıyla dolu, diğer yandan ise büyüleyici bir macera vaat ediyor. Bay Maddens’ın kafası karışık, ama sahne ışıkları altında bir mucize yaratmak zorunda. Bu süreçte, başına gelen olaylar ve karakterlerle dolup taşan bir hikaye geliyor ayaklarımıza. Ne de olsa Noel, sadece sevinç değil; ayrıca hayal kırıklıkları ve yeniden doğuş zamanıdır. Yani, bu film öyle sıradan bir komedi değil. Yüzlerdeki gülümseme, kalplerin birleşmesine… Şanslar güzel yanlarıyla çözülebilir.

Bütün bu karmaşanın ortasında, geçmişle yüzleşmek ve geleceğe umutla bakmak, filmin ana temasını oluşturuyor. Maddens’ın, sahnede kendini bulma çabası, izleyiciye “acaba ben de benliğimi bulabilir miyim?” dedirtiyor. Hani tam böyle bir dönemde, her şeyin ortasında başlarsa ya da bitirse… Harbiden insanı düşündürten bir yapım olmuş. Karakterlerin tatlı çatışmaları, içten ve samimi sahneleri, derin bir gülüşle keskin bir gözyaşı arasında gidip gelen bir duygu paleti sunuyor. Sonuçta, sadece bir çocuk oyunu değil; belki de hayatın ta kendisi bu. Donmuş duygular, sahnelerdeki gürültü ve Noel’in getirdiği umut ile birleşiyor. İşte, bu fragmanda her şeyi bulacaksınız.

Nativity! filminde, Martin Freeman’ı izlemenin keyfi bir başka… Sevgilisinin, 5 yıl önce Noel’de arkasını dönüp gittiği eski tiyatro yıldızıyla (Ashley Jensen) başa çıkmaya çalışan Bay Maddens, istemeden de olsa bir olaylar silsilesine adım atıyor. Of ya, ne dram ama… Anaokuluna yeni müdür olarak atanan Pam Ferris’in yönetimindeki bu Nativity oyunu, aslında sırf bir tiyatro gösterisi değil; bir yolculuk. Müziği, eğlencesi ve tabii ki yöneticisinin biraz fazla hayalperest tavırları ile birlikte, Bay Maddens’i bambaşka bir yere götürüyor.

İstemeseler de olaylar sarpa sararken, komedi unsurları oldukça dikkat çekici bir şekilde ortaya çıkıyor. Herkesin kafasında yaşanan karmaşa, izleyiciyi güldürmeden geçmiyor. Hani derler ya, “hayaller gerçek olur” diye… İşte bu film bunun üzerine kurulu. Harbiden, ne kadar komik durumlarla karşılaşacaklarını tahmin bile edemiyorlar. Sıradan bir okul gösterisinin ötesine geçen bu projede, çocukların sevgisi, dostluklardan doğan dayanışma ve hayali bir Noel hikayesinin peşinde koşan Maddens, bir anlamda kendi iç yolculuğuna da çıkıyor. Yavaşça, ama kesinlikle etkileyici bir biçimde…

Nativity!, Debbie Isitt’ın eğlenceli yönetimiyle, kalpleri ısıtacak bir sınıf etkinliği gibi ama unutulmaz anlar da yaratıyor. Martin Freeman’ın esprili performansıyla rublelerden oluşan bir masal hikayesine dönüşen olaylar, son dakikada bile sürprizlerle dolu. Bu yılki Noel’de biraz neşe, bolca kahkaha ve hafif bir Melankoli arıyorsan, Nativity! tam da aradığın film… Unutma, bazen hayal kurmak ve gerçekte kaçmak da bir ihtiyaçtır…