Nuh: Büyük Tufan (2014)

Darren Aronofsky’nin yönetmenliğini üstlendiği “Nuh: Büyük Tufan”, aslında bizi derin bir yolculuğa çıkartan, zamanın ötesinde bir destanı yeniden anlatıyor. İnsanlığın karanlık yüzüyle yüzleştiren bu eser, Russell Crowe’un canlandırdığı Nuh karakterinin dramatik mücadelesini, yalnızca bir hikaye olarak değil, bir ibret dersi olarak sunuyor.

Kabiliyetli bir oyuncu kadrosunun yer aldığı bu filmde, sevgili karısı Naameh’ı (Jennifer Connelly) ve iki oğlunu (Logan Lerman ve Douglas Booth) koruma çabasıyla büyük bir gemi inşa eden Nuh, önce Tanrı’nın rüyasında aldığı ilhamla harekete geçiyor. Ama, öyle bir dünya düşünün ki… İnsanlık ahlaktan, sevgiden ve barıştan uzaklaşmış; şiddet ve hırs, gündelik hayatın bir parçası haline gelmiş. Of ya, işte bu durum Nuh’un sorumluluklarını daha da ağırlaştırıyor. Çünkü bir yanda ailesinin güvenliği, diğer yanda insanlığın derin karanlığı…

Tufanın suları yükselirken, Nuh’un inşa ettiği gemiye girmek isteyen çaresiz kalabalık, ona karşı bir savaş açıyor. Ray Winstone’un canlandırdığı tuhaf düşmanı Tubal-Cain, bu çatışmanın merkezinde yer alarak, Nuh’un inancına ve kararlılığına sürekli meydan okuyor. Yani, bu film sadece Nuh’un hikayesini anlatmıyor; insanlık durumuna da bir ayna tutuyor. Gerçekten harbiden…

Zaman geçtikçe, büyüklüğü ve ciddiyeti artan tufan, görsel etkileyiciliğiyle de göz kamaştırıyor. Filmin yoğun atmosferi, izleyenleri içindeki kaybolmuş insanlık durumlarıyla yüzleştiriyor. İşte bu, drama ve aksiyonun muhteşem birleşimiyle ortaya çıkan bir belgesel niteliği taşıyor. “Düştüğümüz bu karanlıktan kurtulmanın yolu nerede?” gibi soruları sormayı unutmuyor. “Nuh: Büyük Tufan”, tabiatın, insanın ve Tanrı’nın ilişkisini sorgularken, gerçek bir sorgulama başlatıyor… Ne dersin, bu tufandan kurtulmak istemez misin?