Küçük bir kasabada, insanların birbirine olan güveni kaybolmuş, birbirine düşman olmuş… “Nuh: Büyük Tufan” filminde, yönetmen Darren Aronofsky, bizleri tarihi bir yolculuğa çıkarıyor. Russell Crowe’un canlandırdığı Nuh karakteri, Tanrı’nın kendisine bir uyarıda bulunduğuna inanarak, insanlığın düşüşüne tanıklık etmekte. O kadar karamsar bir tablo ki, insanoğlu ne yazık ki kötü niyetlerden uzak değil; ahlaksızlık, hırsızlık, cinayet… tüm bunlar sıradanlaşmış.

Yakın zamanda gördüğü rüya üzerine kolları sıvayan Nuh, dev bir gemi inşa etmeye başlıyor. İçinde ailesinin de yer alacağı bu gemi, belki de tek kurtuluşları. Ama işin boyutları… Tam da burada başlıyor! Tufan yaklaşırken, kuşaklar boyunca süregelen sapkınlıkla baş etmeye çalışan insanlar, Nuh’a karşı birlik olup ona saldırmayı planlıyorlar.

Filmdeki karakterler çok derin. Jennifer Connelly, Ray Winstone, Anthony Hopkins ve Emma Watson gibi isimler, anlatılan hikayeye büyük bir enerji katıyor. Hepsi birbirinden etkileyici ve öyle bir enerjileri var ki… izlerken kendinize bir an bile ‘bu olamaz’ dedirtmiyorlar. Sanki bir an için realitenin dışında, o tüketime doygun, huzursuz, kaygılı dünyada kaybolmuş gibi hissediyorsunuz.

Nuh’un hikayesini izlerken, salt bir tufan hikayesi değil, aslında insanoğlunun kendine dönmesi gereken bir yolculuğa tanıklık ediyorsunuz. Kendi içsel savaşlarımızı, kayıplarımızı, sevdiklerimizi ve insani bağlarımızı sorguluyoruz. Vallahi bu film, hem görsel bir şölen hem de düşündürücü bir yapım. Yani çıkan her sahnede derin derin düşündürüyor… Nuh’un mücadeleleri, aslında bizim mücadelelerimiz değil mi? Yapabildiğimiz en iyi şey, bu hikayeden dersler çıkarmak.

Filmin her karesi, izleyicinin kalbinde derin izler bırakacak. Sizleri Nuh’un tufanından kaçmaya ikna etmek istemesem de, bir tıklamayla bu dramatik yapımın içine çekileceksiniz… Harbiden, her anında bir tutku var.

Kabil’in soyundan gelen insanlık, bir zamanlar bağışlanan iyilikleri unutarak sefaletin koynuna sarmalanmış durumda. Tükenmiş güzellikler, yeryüzünde bir daha asla yaşanmamak üzere kaybolmuş. Bütün bu kaos içinde, insanlık hırsını bir kenara bırakmayı reddediyor. Hırsızlık, cinayet, ve ahlaksızlık… Her şey normalleşmiş adeta! İşte böyle bir ortamda, Nuh rüyasında duyduğu ses, onu büyük bir tehlikenin beklediğini haber veriyor. Vallahi, böyle bir işin içinde olmak istemezdim. Fakat Nuh’un kaderi, hayvanların ve ailesinin kurtuluşunu sağlamak için dev bir gemi inşa etmesini emrediyor. Korkunç tufanın yaklaşmasıyla beraber, insanların kötü niyetleri su yüzüne çıkıyor. Sadık dostlarım, bu filmde hayatta kalmak için her şey mubah mı, işte bunu sorguluyoruz.

Darren Aronofsky’nin “Nuh: Büyük Tufan” isimli bu muazzam eserinde, Russell Crowe’un hayat verdiği Nuh karakteri; sadece bir lider değil, aynı zamanda içindeki kırılgan insanı da yansıtıyor. Jennifer Connelly, Ray Winstone, Anthony Hopkins ve Emma Watson gibi isimlerle renklenen kadro, bu destanı etkileyici bir şekilde gözler önüne seriyor. Gemi inşa edilirken yaşanan karmaşa, merak ve çaresizlikle birleşiyor. Tufan geliyor, insanlar çaresiz… Ama ya Nuh? İçsel savaşıyla yüzleşmek zorunda kalıyor. Harbiden, geminin kapısı açıldığında içeri girenler kim olacak? Hayvanlar mı, şımarık insanlar mı? Bir yudum suya aç insanların zalimliği, Nuh’u kuşatacak mı? Of ya, kim bilir?

Nuh’un öyküsü sadece inanç değil, aynı zamanda insan olmanın ne demek olduğu üzerine de derin bir sorgulama getiriyor. Dram, aksiyon ve belgesel ögeleriyle örülü bu yapım, seyirciyi yer yer düşündürüyor, yer yer de aksiyonun içine alıyor. Tufanın gelmesiyle geçen zamanın hızlanması, gerilimi arttırırken; ailelerin ve hayvanların kaderi birbirine dolanıyor. Sonuçta, hayatta kalmak için nasıl bir bedel ödenecek? Hayvanlar ve insanlar arasındaki sınırlar silikleşirken, geriye sadece umut kalıyor…

Darren Aronofsky’nin yönetmenliğini üstlendiği “Nuh: Büyük Tufan”, aslında bizi derin bir yolculuğa çıkartan, zamanın ötesinde bir destanı yeniden anlatıyor. İnsanlığın karanlık yüzüyle yüzleştiren bu eser, Russell Crowe’un canlandırdığı Nuh karakterinin dramatik mücadelesini, yalnızca bir hikaye olarak değil, bir ibret dersi olarak sunuyor.

Kabiliyetli bir oyuncu kadrosunun yer aldığı bu filmde, sevgili karısı Naameh’ı (Jennifer Connelly) ve iki oğlunu (Logan Lerman ve Douglas Booth) koruma çabasıyla büyük bir gemi inşa eden Nuh, önce Tanrı’nın rüyasında aldığı ilhamla harekete geçiyor. Ama, öyle bir dünya düşünün ki… İnsanlık ahlaktan, sevgiden ve barıştan uzaklaşmış; şiddet ve hırs, gündelik hayatın bir parçası haline gelmiş. Of ya, işte bu durum Nuh’un sorumluluklarını daha da ağırlaştırıyor. Çünkü bir yanda ailesinin güvenliği, diğer yanda insanlığın derin karanlığı…

Tufanın suları yükselirken, Nuh’un inşa ettiği gemiye girmek isteyen çaresiz kalabalık, ona karşı bir savaş açıyor. Ray Winstone’un canlandırdığı tuhaf düşmanı Tubal-Cain, bu çatışmanın merkezinde yer alarak, Nuh’un inancına ve kararlılığına sürekli meydan okuyor. Yani, bu film sadece Nuh’un hikayesini anlatmıyor; insanlık durumuna da bir ayna tutuyor. Gerçekten harbiden…

Zaman geçtikçe, büyüklüğü ve ciddiyeti artan tufan, görsel etkileyiciliğiyle de göz kamaştırıyor. Filmin yoğun atmosferi, izleyenleri içindeki kaybolmuş insanlık durumlarıyla yüzleştiriyor. İşte bu, drama ve aksiyonun muhteşem birleşimiyle ortaya çıkan bir belgesel niteliği taşıyor. “Düştüğümüz bu karanlıktan kurtulmanın yolu nerede?” gibi soruları sormayı unutmuyor. “Nuh: Büyük Tufan”, tabiatın, insanın ve Tanrı’nın ilişkisini sorgularken, gerçek bir sorgulama başlatıyor… Ne dersin, bu tufandan kurtulmak istemez misin?