Charles Dickens’ın sevilen hikayesinden beyazperdeye taşınan “Paragöz” filmi, adeta bir dönüm noktası! Ronald Neame’in yönettiği ve Albert Finney’in hayat verdiği Ebenezer Scrooge, zenginlikte sınır tanımayan ama kalbini kaplayan bir taş gibi soğuk bir adam. Yani öyle biri ki, bir hediye almak için bile düşünenin geçimini tamamlaması gerekiyor. Müzikal formatı ile renklenen bu yapım, sadece hikayesiyle değil, müzikleriyle de akıllarda kalacak cinsten.

Hayaletler, geçmişi temsil edenler, anılara yolculuk edenler ve en önemlisi geleceği görebilme şansını sunanlarla dolu bir gece… Gerçekten de, Scrooge’un yalnız geçen o Noel akşamı, onun için korkunç bir dönüm noktası. Geçmişini gözden geçirmek zorundadır; aksi takdirde geleceği tam bir cehennem! Kendine ne kadar söz geçirebileceğinin, yüksek duvarlarının ardındaki yalnızlığının ve kalbindeki o derin korkunun peşine düşüyor. Her şey bir düşünceyle başlıyor: Yaşadığı hayatın ağır bedeli!

Alec Guinness, Kenneth More, Laurence Naismith ve Edith Evans gibi ünlü isimlerin olağanüstü performansları, sahne şovunun heyecanına heyecan katıyor. Duygu yoğunluğu öyle bir seviyede ki, geçen her sahne ruhunuzda bir şeyler uyandırıyor. Özellikle de Gary için en büyük hediye olan 15 şilin minnettar bir yürekle bir araya geldiği o muhteşem sahneyi izlerken iç geçireceksiniz…

İki saat boyunca, hem kahkaha hem de gözyaşı muhteşem bir dengede… Çocukluğunuzdan beri bildiğiniz ama tekrar hayat bulmuş bu hikaye, bir kez daha gösteriyor ki; zenginliği kalplerde bulmak, gerçek mutluluğu elde etmenin yegâne yolu. Yani, “Paragöz” sadece bir film değil, aynı zamanda bir yaşam dersi! Bu yılbaşı itibarıyla herkesin izleyip, Mancini’nin harika müziklerine eşlik etmesi gereken bir yapım… Dikkat, bu film kalbinizi ısıtacak!

Bütün bir kışın sert soğukları Saraylar’a çökmüş… Ama insanın yüreği bir parıltıyla ısınabilir mi? “Paragöz” (1970), aslında tam da bunu sorguluyor. Ronald Neame’in yönetimindeki bu büyülü uyarlama, Charles Dickens’ın klasik hikayesini müzik eşliğinde canlandırırken, zengin bir adamın içsel yolculuğunu sahneye taşıyor. Hani, şöyle bir hayal edin, taş kalpli Ebenezer Scrooge (Albert Finney) var karşımızda… Zengin ama kalbi gömülmüş, sırf paranın peşinde bir adam. Somurtkan yüz ifadesiyle, bize sevgi ve bağışlamanın aslında ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatıyor.

Şimdi, her şey yalnız geçen bir Noel akşamında başlıyor. Scrooge, geçmişin, şimdinin ve geleceğin hayaletlerini karşısında görünce, aman ya ne olacak bu adamın hali, diyoruz. Bütün o kırgınlıklar, unuttuğu sevdikler ve kaybettikleri bir bir su yüzüne çıkıyor. Duygular, gözlerimizdoğrulduğunda adeta patlıyor, çünkü araya giren Noel ruhu… Her zamanki gibi işte, zenginle fakir arasındaki uçurum, en çarpıcı sahnelerde karşımıza çıkıyor. Mesela, zenginlerin düşünmeden hediye almasından sonra, bir fakirin sadece 15 şiline nasıl en güzel hediyeyi seçmeye çalıştığını görmek, insanı gerçekten etkiliyor.

Alec Guinness, Edith Evans ve Kenneth More gibi başarılı oyuncuların performansları, sahneleri daha da renklendiriyor. Müzikler öyle ki, iç içe geçmiş melodileri dinlerken, kendimizi bu masalın içinde buluyoruz. 1951 versiyonunda yeterince yansıtılamayan duygular… İşte bu filmde ustalıkla aktarılıyor. Ah, sahne tasarımı ve kostümler de cabası! Her detay özenle düşünülmüş, sanki o dönemde yaşıyormuşuz gibi hissediyoruz.

Yılbaşı ruhu katılıp, kalplerimizi ısıtmak için burada, “Paragöz” bir başyapıt. Bırakın, bu büyülü yolculukta Scrooge’un yanında siz de olmak isteyin… Unutmayın, bazen en sert kalpler bile sevgiye açılmayı öğrenebilir…