Şahsiyet (2018)

Emekli bir adliye memuru olan Agâh Beyoğlu, İstanbul’un kalabalığına karışmaktan çok uzak, yalnızlıkla yoğrulmuş bir hayat yaşıyor. Yıllar önce kaybettiği eşinin hatıralarıyla ve kızı yurtdışında olduğu için derin bir yalnızlık içinde öğütüyor zamanını. Bir gün, hastaneden gelen bir haber her şeyin altını üstüne getiriyor: Alzheimer başlangıcı teşhisi konuluyor. Of ya, düşünsenize, bir gün anılarınızın kaybolacağını… O an bir şey değişiyor Agâh için. Unutmanın, aslında bir fırsat olabileceğini keşfediyor. Harbiden, yıllardır istediği ama bir türlü cesaret edemediği o şey var ya… İşte, cinayeti işlemek!

Bak bu filmde, Agâh’ın zihninde yaşadığı çatışmaları ve kendi kendisiyle kurduğu diyalogları izlerken, insanın içinde bir yerlerde tanıdık duygular uyanıyor. İnsanı karamsar bir keşif yolculuğuna çıkaran bu hikâye, hem düşünsel derinlikler sunuyor hem de insana bir şeyler sorgulatıyor. İzlerken “Acaba ben de böyle bir durumda ne yapardım?” diye düşünmeme engel olamıyorum.

Yönetmen Onur Saylak’ın ince dokunuşları, Haluk Bilginer gibi bir ustanın göz alıcı performansıyla birleşince, işlediği temalar daha da derinleşiyor. Senaryo, yalnızlık, unutma ve bellek üzerine düşündürdüğünü, öyle kalabalık bir ortamda bile içsel bir yolculuğa çıkartıyor. O an, İstanbul’un hareketliliği içindeki yalnızlık… Herkesin birbirine ne kadar yakın olduğu ama o kadar da yalnız hissettiği bir duygu da var işin içinde.

Agâh’ın önündeki yol ayrımını ve geleceği yok sayma cesaretini görmek için ekran karşısına geçmek bir zorunluluk olmaktan çıkıyor; sanki o an onunla birlikte düşüncelerimizin derinliklerine dalıyoruz. Unutmak ve hatırlamak arasındaki ince çizgide yüzen herkes için sarsıcı bir deneyim…