Emekli bir adliye memuru olan Agâh Beyoğlu, İstanbul’un gözbebeği Beyoğlu’nda hayatını tek başına sürdürmekte… Sakin, sessiz ve derin bir yalnızlık içindeki yaşamı, bir gün aldığı Alzheimer başlangıcı teşhisiyle alt üst olur. Evet, bu durum onu derinden sarsar. Vallahi, insan bir anda hayatının ne kadar hızlı geçtiğini düşünmeye başlıyor. Yıllardır bir köşede biriken özlemler, hayaller ve altında yatan suçluluk duyguları aniden su yüzüne çıkar.

Agâh’ın hayatının sıradanlığı, belki de bir nebze huzur veriyordur. Ama hastalığı onu bir derin düşünceye iter; unutma, bazen bir fırsat olabilir… Tekrar ediyorum, unutmak aslında bir kurtuluş. Anılarının gidiciliği, ona yıllardır içinde tuttuğu bir cinayet planı için mükemmel bir zemin sunar. Yani, işlediği suçu hatırlamayacak olsa da, bu vicdan azabını yaşaması gerekmeyecektir, değil mi? Harbiden de öyle!

Onur Saylak’ın yönettiği ve Haluk Bilginer’in muhteşem performansıyla hayat bulan Agâh, izleyiciyi sadece bir cinayet hikâyesinin peşinde sürüklemekle kalmaz, aynı zamanda insanın içindeki karanlıkla karşı karşıya getiren bir sorgulama yaratır. Göz alıcı Beyoğlu sokakları, film boyunca ardında taşıdığı yalnızlık ve hayal kırıklıklarıyla bezeli bir arka plan oluşturur. Onun hikâyesi, insanın iç dünyasındaki çatışmalara dair bir ayna gibidir. Kendiyle hesaplaşmanın ne kadar zorlayıcı olduğunu bir kez daha hatırlatır…

Sonuçta, “Şahsiyet” yalnızca bir suç draması değil; unutmanın ve hatırlamanın keskin sınırlarıyla yoğrulmuş bir yaşam hikayesidir. Agâh Beyoğlu’nun hikayesi, belki de hepimizdeki o gizli suçluluk duygularıyla, pişmanlıklarla ve özlemlerle dolu. Yani, izledikçe düşünmeden edemeyeceksiniz; geçmişiniz, geleceğiniz ve her şeyden çok kendinizle yüzleşmek…

[Emekli bir adliye memuru olan Agâh Beyoğlu, İstanbul’un en canlı semtlerinden biri olan Beyoğlu’nda yalnız başına sürdürdüğü hayatında kendini kaybetmiş gibi hissediyor. Kızının yurtdışında yaşaması ve eşinin yıllar önce vefat etmesi, Agâh’ın münzevi yaşantısını daha da çekilmez hale getiriyor. Ne yalan söyleyeyim, adam resmen bir yaşam boğuntusunun içinde. Her şey, Agâh’a konan Alzheimer başlangıcı teşhisiyle bir anda değişiyor. O, artık hayatın bütün anılarını silip süpürecek bir düşmanın pençesinde. Ama burası tam da ilginç olan kısım; bu durumu bir fırsata çevirmeye karar veriyor. Yaşamakta olduğu unutulmuş hayatın ağırlıktan kurtulmak için… Vallahi bu bambaşka bir yere gidiyor!

İçinde bulunduğu karmaşanın ortasında, yıllardır aklında kalan ama bir türlü hayata geçiremediği bir plan, Agâh’ın dikkatini çekiyor. Geçmişin hayaletleriyle yüzleşmek veya onlardan kaçmak değil; tam anlamıyla soğukkanlı bir cinayet işlemek! Kısaca, hafızasının ona yüklediği bir vicdan azabına kapılmadan, suçu işlemeyi planlıyor. Evet, doğru duydunuz; bundan sonra geriye bakmayacak. Unutmak, bazı gerçekleri örtmek anlamına geliyor. Şahsiyet, sıradan bir yaşantıdan kaçışla birlikte, intihar eden ruhların, geçmişin ve geleceğin dramını soluksuz bir şekilde sahneye koyuyor. Haluk Bilginer, bu rolde adeta başka bir boyuta geçiyor… Sizi en derin duygulara sürükleyecek ve hiç aklınızdan çıkmayacak bir yolculuk sunuyor. İzlemeye doyamayacağınız bir dizi olacağı kesin, ama kendinizi hazırlayın; çünkü karanlık sırlar, gerçekler ve suçlar, Agâh Beyoğlu’nun hayatında birer birer açığa çıkacak.]

Emekli bir adliye memuru olan Agâh Beyoğlu, İstanbul’un kalabalığına karışmaktan çok uzak, yalnızlıkla yoğrulmuş bir hayat yaşıyor. Yıllar önce kaybettiği eşinin hatıralarıyla ve kızı yurtdışında olduğu için derin bir yalnızlık içinde öğütüyor zamanını. Bir gün, hastaneden gelen bir haber her şeyin altını üstüne getiriyor: Alzheimer başlangıcı teşhisi konuluyor. Of ya, düşünsenize, bir gün anılarınızın kaybolacağını… O an bir şey değişiyor Agâh için. Unutmanın, aslında bir fırsat olabileceğini keşfediyor. Harbiden, yıllardır istediği ama bir türlü cesaret edemediği o şey var ya… İşte, cinayeti işlemek!

Bak bu filmde, Agâh’ın zihninde yaşadığı çatışmaları ve kendi kendisiyle kurduğu diyalogları izlerken, insanın içinde bir yerlerde tanıdık duygular uyanıyor. İnsanı karamsar bir keşif yolculuğuna çıkaran bu hikâye, hem düşünsel derinlikler sunuyor hem de insana bir şeyler sorgulatıyor. İzlerken “Acaba ben de böyle bir durumda ne yapardım?” diye düşünmeme engel olamıyorum.

Yönetmen Onur Saylak’ın ince dokunuşları, Haluk Bilginer gibi bir ustanın göz alıcı performansıyla birleşince, işlediği temalar daha da derinleşiyor. Senaryo, yalnızlık, unutma ve bellek üzerine düşündürdüğünü, öyle kalabalık bir ortamda bile içsel bir yolculuğa çıkartıyor. O an, İstanbul’un hareketliliği içindeki yalnızlık… Herkesin birbirine ne kadar yakın olduğu ama o kadar da yalnız hissettiği bir duygu da var işin içinde.

Agâh’ın önündeki yol ayrımını ve geleceği yok sayma cesaretini görmek için ekran karşısına geçmek bir zorunluluk olmaktan çıkıyor; sanki o an onunla birlikte düşüncelerimizin derinliklerine dalıyoruz. Unutmak ve hatırlamak arasındaki ince çizgide yüzen herkes için sarsıcı bir deneyim…