Salo ya da Sodom'un 120 günü (1976)

Pier Paolo Pasolini’nin 1976 yapımı “Salo ya da Sodom’un 120 Günü” filmi, sadece bir sinema eseri değil; aynı zamanda insanlığın karanlıklarına dair bir ayna… Gözlerinizin önünde; toplumsal, bireysel ve cinsel anlamda berbat bir yolculuk başlıyor. Film, dört güçlü insanın elinde şekillenen bir dünyayı ve bu dünyada bir av gibi yakalanmış genç bireyleri anlatıyor. Kendinizi bu karanlık hikâyenin içinde bulduğunuzda, of ya, gerçekten de bir kabusun içindesiniz hissi uyandırıyor.

Film, absürt bir dinî tören çerçevesinde, sistematik bir aşağılanmanın ve işkencenin sergilendiği bir sahneye dönüşüyor. Genç kızlar ve oğlanlar, bu dört kişinin hırs ve kudret tutkusunun birer kurbanı haline geliyor. Acımasız sadizmle dolu bu yolculuk, cinsel sapıklıklarla başlıyor ama hani derler ya, bir yere kadar… Sonrasında korkunç bir sona doğru sürükleniyorlar. Her bir sahne, izleyiciyi bir başka travmaya sürüklüyor; tıpkı bir kabusun içinde kaybolmuş gibi.

Filmin atmosferi, mutsuz bir geleceğin habercisi gibi. Pasolini, pek çok eleştirmenin de dediği gibi, faşizmin çirkin yüzünü sergilemekten çekinmiyor. Bu film, adeta bir ölüm kokusu taşıyor. Gözlerimizi açmamıza zorlayan o acı verici gerçeklik, günümüzde de yankı buluyor. Belki de bu nedenle Pasolini’nin son yapıtı, bir çok kesim tarafından hâlâ derinlemesine tartışılıyor. Harbiden de, insanlık durumuna yönelik bir ağıt… Kim bilir, belki de bu karanlık tablo hiçbir zaman değişmeyecek.

“Salo” sadece bir film değil; aynı zamanda bir uyarı, bir sorgulama… İşte bu yüzden, bu yapımı izlerken kendinizi sorgulamaktan alıkoyamıyorsunuz. Bu korkunç hikâye, belki de kendi içindeki umutsuzluğuyla, bizlere, acımasız bir gerçeği hatırlatmaya çalışıyor. Sonuçta, mutlak güç, mutlak yozlaşmayı getiriyor…