Salo ya da Sodom’un 120 Günü… Adı bile kulağa bir tuhaf gelirken, arkasında yatan derin anlamlar ve trajedilerle dolu bir film olarak karşımıza çıkıyor. Yönetmenin kendisi olan Pier Paolo Pasolini, bu filmde adeta insanlığın karanlık yüzünü gözler önüne seriyor. İnan bana, öyle bir atmosfer yaratıyor ki, izlerken karnında bir düğüm hissediyorsun. Ama her şeyden öte, bu film sadece bir kurgu değil… Gerçek bir çığlığı, bir direnişi barındırıyor.

Film, dört güçlü figürün etrafında dönen bir hikaye ile açılıyor. Hani dünyanın en karanlık köşelerine yolculuk yapmak istersen, bu film tam sana göre. Eğitilmiş ve seçilmiş gençler, ömürlerine “zevk” katmak adına çok acımasızca kullanılıyor. İşkence, alçaltma ve cinsellik… Her şey birbirine girmiş, iç içe geçmiş. Pasolini, mutlak gücün nasıl bir yozlaşmayı doğurduğunu izleyiciye sunuyor. Vallahi, hem insanı sarsıyor hem de düşündürüyor.

Pasolini’nin son filminde karanlık bir atmosfer hakim. Her sahne, öyle derin bir boşluk yaratıyor ki, izlerken ya da düşündüğünde insanın içini öyle bir hafiflik kaplıyor ki… Acı ve umutsuzluk. Kendini kaybettiren bir yolculuk. Filmdeki işkenceler, birer ritüele dönüşüyor ve bu noktada izleyicinin ruhuna dokunuyor. Bu kasvetli yolculuğun sonunda insan kendini sorguluyor; nereye gidiyoruz, biz neler yapıyoruz…

Hayalet gibi dolaşan bir ölüm hissi var filmde. Tüm bunlar olurken, insanlığın insanlığa karşı nasıl bir ihaneti var, düşündürüyor. Pasolini, sanki bu filmle hem bir veda hem de bir meydan okuma yapıyor. Faşizmin çürümüşlüğünü, insanlığın karanlık tarafını merak edenler için “Salo”, kesinlikle izlenmesi gereken bir yapım. İnsanı derinden etkileyen, düşündüren, sorgulatan bir deneyim… Of ya, izledikten sonra etkisi bir süre geçmiyor, harbiden…

Pier Paolo Pasolini’nin 1976 yapımı “Salo ya da Sodom’un 120 Günü” filmi, sadece bir sinema eseri değil; aynı zamanda insanlığın karanlıklarına dair bir ayna… Gözlerinizin önünde; toplumsal, bireysel ve cinsel anlamda berbat bir yolculuk başlıyor. Film, dört güçlü insanın elinde şekillenen bir dünyayı ve bu dünyada bir av gibi yakalanmış genç bireyleri anlatıyor. Kendinizi bu karanlık hikâyenin içinde bulduğunuzda, of ya, gerçekten de bir kabusun içindesiniz hissi uyandırıyor.

Film, absürt bir dinî tören çerçevesinde, sistematik bir aşağılanmanın ve işkencenin sergilendiği bir sahneye dönüşüyor. Genç kızlar ve oğlanlar, bu dört kişinin hırs ve kudret tutkusunun birer kurbanı haline geliyor. Acımasız sadizmle dolu bu yolculuk, cinsel sapıklıklarla başlıyor ama hani derler ya, bir yere kadar… Sonrasında korkunç bir sona doğru sürükleniyorlar. Her bir sahne, izleyiciyi bir başka travmaya sürüklüyor; tıpkı bir kabusun içinde kaybolmuş gibi.

Filmin atmosferi, mutsuz bir geleceğin habercisi gibi. Pasolini, pek çok eleştirmenin de dediği gibi, faşizmin çirkin yüzünü sergilemekten çekinmiyor. Bu film, adeta bir ölüm kokusu taşıyor. Gözlerimizi açmamıza zorlayan o acı verici gerçeklik, günümüzde de yankı buluyor. Belki de bu nedenle Pasolini’nin son yapıtı, bir çok kesim tarafından hâlâ derinlemesine tartışılıyor. Harbiden de, insanlık durumuna yönelik bir ağıt… Kim bilir, belki de bu karanlık tablo hiçbir zaman değişmeyecek.

“Salo” sadece bir film değil; aynı zamanda bir uyarı, bir sorgulama… İşte bu yüzden, bu yapımı izlerken kendinizi sorgulamaktan alıkoyamıyorsunuz. Bu korkunç hikâye, belki de kendi içindeki umutsuzluğuyla, bizlere, acımasız bir gerçeği hatırlatmaya çalışıyor. Sonuçta, mutlak güç, mutlak yozlaşmayı getiriyor…