Tutsak (2013)

Keller Dover, bir baba olarak, en kötü kabusu ile yüz yüze gelir. Altı yaşındaki kızı Anna, en yakın arkadaşı Joy ile bir anda kaybolmuştur. Saatler ilerledikçe, içindeki panik duygusu büyürken herkesin aklındaki soru oldukça basit… Benim kızım nerede? Yalnızca bir karavan, tüm olayların başladığı yer. İçinde bir şeyler gizli, bu kesin. Ancak, polis teşkilatının öncüsü, Detektif Loki’nin tutukladığı Alex Jones, elinde yeterli delil olmadan serbest bırakılır. Yani, bir baba olarak Keller’ın çaresizliği ve mücadeleleri başlıyor.

Düşünsene, senin çocuğun tehlikede ve sen yapacak hiçbir şey bulamıyorsun. Keller’ın kararlılığı, adalet arayışındaki çığlığı karşısında, “Yanlış bir şey yapmaktan korkmam gerekecek mi?” düşüncesiyle sarsılıyor. Harbiden, burada çok ince bir sınır var… Adalet aramak ile suçlu olmak arasındaki çizgi. Bu yolculuk boyunca Keller, ahlaki değerlerini sorgulamak zorunda kalıyor. Gözünden kaçacak hiçbir ayrıntı yok.

Hugh Jackman’ın performansı, izleyiciyi her sahnede derinden etkiliyor. Mesela, izlerken kendini onun acısını paylaşıyorsun, “Ya benim başıma gelseydi” diye düşünmeden edemiyorsun. Jake Gyllenhaal’ın detektif rolü de bir o kadar dikkat çekici. Her ikisi de öyle bir yetenek ki, izlemekten kendine engel olamıyorsun. Duygusal yoğunluk, film boyunca tırmanıyor ve izleyiciye kalp atışlarını hissettiriyor… Tam da bu noktada “Tutsak” bir gerilim filmi çıkıyor ama bir yandan da duygusal bir drama olarak hayatımıza giriyor.

Denis Villeneuve, bu karanlık ve derin hikayeyle izleyenleri düşünmeye itiyor. Çocuğunu korumak için neler yapabilirsin? İşte tam bu sorunun etrafında dönen bir yapım. Belki de asıl mesele, her şeyin ortasında hangi adımları atacağımızdır.