Tutsak (2013)

Keller Dover, herkesin düşlediği bir hayat sürerken bir anda korkunç bir kabusun içine düşer. Hayatta en çok sevdiklerinden biri, altı yaşındaki kızı Anna ve onun en yakın arkadaşı Joy, kaybolmuştur. Düşünsene, sabah kahvaltısı yaparken, “okula gitmeyecek misin” dediğin küçücük bir yüz… Bir anlık heyecan sonra yerini tarifsiz bir korkuya bırakır. Saatler geçtikçe, kaybolan çocuklar için umutsuzluk ve çaresizlik artar. Keller, saattikçe içinde bir kıpırtıya dönüşen panik duygusuyla baş başa kalır. Cenaze gibi sessiz bir evde, kaygılar birleşir ve zamanın durduğunu hissettirir.

Filmin anahtarı aslında o park ettiği döküntü karavanda gizlidir. Detektif Loki, karavanın sürücüsü Alex Jones’u tutuklar ama işte o noktada işler çığırından çıkar… Soruşturma yüzeyseldir, kanıt yetersizdir ve çözüm bulmak için beklemek, Keller’ın kendini kaybetmesine sebep olacak bir yolculuğa çıkmasına neden olur. İnsan, çocuğunu korumak için neler yapmaz ki? Keller, adaleti kendi elleriyle aramaya karar verir. Ancak… Bu kararlılık onu karanlık bir yola sürükleyebilir. Her bir insanın sırlarının, zaaflarının olduğu bir evrende, Keller’ın benliğini nereye kadar zorlayacağı, bu yolculuğun en büyük gizemi.

Hugh Jackman, bu rolde olağanüstü bir performans sergilerken, Jake Gyllenhaal da Detektif Loki karakteriyle izleyiciyi derinden etkiler. Gerilim dolu anlar, duygusal patlamalarla birleşiyor. İşte burada, “Adaletin peşinde koşarken, suçlu olmayı nasıl göz ardı edebilirsin?” sorusu beliriyor. Tutsak, bir baba ve kızının durumu kurtarma çabalarının yanı sıra, insan psikolojisinin derinliklerini de sorguluyor. Aslında, film boyunca yaşanan her an, hayattaki seçimlerimizin ne denli karmaşık olduğunu gösteriyor… Gerçekten de hangi sınırı geçince kendimizi kaybetmiş oluruz? Bu filmi izlemek sadece bir suç drama değil, insanın kendi iç savaşına tanıklık etmek demek.