Zodiac (2007)

2007 yapımı “Zodiac”, David Fincher’ın rüya gibi bir gerilim kurgusuyla hayat bulmuş, insanın içindeki merak ve korku duygularını aynı anda kemiren bir film. San Francisco’nun güzel, ama bir o kadar da karanlık sokaklarında, gizemli bir katilin serüveni başlıyor. Burası, sanat veya yaşam değil; burada her sokak köşesinde bir başka sır, başka bir ipucu gizli. Filmin kahramanları; gazeteci, dedektif ve daha birçok farklı karakter bu gizemi çözmeye çalışırken, zamanla kendilerinin de birer kurbanına dönüşeceğini anlamaları zor olmuyor…

Jake Gyllenhaal, baştan sona merak dolu bakışlarıyla karakterini sırtlıyor. Mark Ruffalo, o meşhur dedektif görüntüsüyle tam da bu rol için yaratılmış gibi! Her biri, izleyiciyi derin sulara çekiyor. Anthony Edwards ve Robert Downey Jr. da bu mozaikteki diğer renkler. Onlarca yıl boyunca, dört farklı yargı bölgesi bu saplantının içinde kıvrım kıvrım gidip geliyor. Vallahi, zaman geçtikçe öyle bir noktaya geliyorlar ki aslında korkunç bir oyunun içindekileri görmeye başlıyorlar; hani “Bir avcıyı avlamak…” dedik ya, burada durup düşünmek lazım. Kimi zaman ipuçları buluyorlar… kimi zaman sadece kaybolmuş hayaller.

Yayınlar, şifreler, tuhaf mektuplar; her biri onlara tüm yaşamlarını sorgulattı. Bazı noktada, bu karanlık oyun çok daha fazla şey alıp götürüyor. Tıpkı dondurulmuş bir gölün altında gizli bir derinlik gibi… İnsanın aklındaki sorular katilin peşinden sürüklerken, hayatlarının anlamını kaybetmeleri kaçınılmaz oluyor. Harbiden, insan olmak kolay değil; bazen bütün bu ipuçları, hepsi birer hayal gibi geliyor. Acaba nereden başlanmalı? Hangi yola girilmeli? “Zodiac” filminde bu çetrefilli soruların peşine düşünmeden takılmak, içsel bir yolculuğa çıkmak gibidir. İzlemek, bir yudum gerilimi ve merakı tadarken, aynı zamanda insanın karanlık tarafını da irdelemek kadar sarsıcı bir deneyim. Acaba bir gün gerçekten çözülecek mi? İşte tüm bu sorular “Zodiac”ı izlenmeye değer kılıyor…