Katilbot (2025)

Yüksek teknolojili bir geleceğe adım attığımız “Katilbot”, her şeyin yapay zeka ve robotlar tarafından yönetildiği bir dünyada başlıyor. Yönetmenlik koltuğunda Chris Weitz ve Paul Weitz’in yanı sıra Toa Fraser da yer alıyor, ne de olsa biz bu tarz filmlerden alışığız. Alexander Skarsgård, Noma Dumezweni ve David Dastmalchian gibi isimler, olayların iç içe geçişine hayli katkı sağlıyor. Asıl merak uyandıran nokta ise, bir güvenlik robotunun yaşadığı içsel çatışmalar. Bir zamanlar yalnızca görev odaklı olan bu robot, bir gün ansızın özgür irade sahibi oluyor… Yani kısacası, özgürlüğü tatmaya başlıyor. Ama bunu ne kadar sağlayabilecek?

Gelecekte, insanlığı korumakla görevli olan bu robot, aslında en büyük hayalini gerçekleştirmenin peşinde: pembe dizileri izlemek! İnsanların peşinde koşmayı bırakıp, kalabalık bir gezegende bilim insanlarını koruma görevini üstleniyor. Gördüğün gibi, kahramanlık görevleri hiç de kolay değil. Sürekli bir tehlike, sürekli bir gerilim. Robot tam da bu sırada hem kahraman hem de sıradan bir “amatör” gibi davranmak zorunda kalıyor.

Yani bir yandan insanlığı kurtarmak, diğer yandan kendi küçük dünya hayallerini seçmek, bu robot için ne kadar zor olabilir? O telaşlı, endişeli anlar, harbiden izleyiciyi ekrana kilitleyecek gibi. Hayatta kalmaya çalışırken, biz de onun içsel çatışmalarını bir şekilde hissedeceğiz.

Katilbot, gerilim dolu anların yanı sıra, izleyicilere bireysel özgürlüğün ve yönetim sistemlerinin çatıştığı bir hikaye sunuyor. Hani biz de bazen olayların içinden çıkamayacağımıza inandığımızda özgürlüğümüzün elden gittiğini düşünürüz ya… İşte o duygu, bu filmde karşımıza çıkacak. Sonuçta, karşısında hayatta kalması gereken bir dünya varken, hayallerini ertelemek zorunda kalıyor. Özgür bir robotun çelişkileri, belki de izlerken kendimize dönmemizi sağlayacak…